Geschiedenis Cafe Depaardestal

Door Leo Jaspers.

Eind oktober jongleert John Meentz(48) al een kwart eeuw met de bierkraan in zijn familiekroeg De Paardestal aan de Mechelse Hoofdstraat. Hij doet dat tot grote tevredenheid van zijn brede klantenkring die het onvervalste karakter van het dorpscafé  in hun hart hebben gesloten. De schuimkraagnuttigers komen er graag om de beslommeringen van hun alledaagse neringdoenerij van zich af te spoelen, het regionale en lokale lief en leed de revue te laten passeren, het sportnieuws onder de loep te nemen of gewoon even ontspannend te keuvelen met een hoog humorgehalte. De kastelein zelf zorgt op de achtergrond voor de juiste sfeervolle omlijsting, een opbeurend vriendelijke woord voor iedereen, zonder aanzien des persoon in petto, een kwinkslag voor dode momenten op zak en veelal lurkend aan een sigaartje dat een heerlijk aroma verspreidt.

Dat laatste ritueel leek vorig jaar vanaf 1 juli even  wreed verstoord. Minister Klink had immers zijn, vooral in de kleinschalige horecawereld verguisde rookverbod afgekondigd en dat schoot de zilveren Mechelse kastelein echt in het verkeerde keelgat. John Meentz: “Echt het allerergste dat ik in die 25 jaren heb meegemaakt. Van de ene op de andere dag werd je genoodzaakt  klanten die tot dan gewoon een sigaretje wilden opsteken, naar buiten te dirigeren. Ook in de vrieskou. Dat deed erg zeer, zeker als het ouderen betrof. Ik heb vervolgens ook nog eens € 6000,- geïnvesteerd om voor voldoende luchtafvoer te zorgen en een kleine binnenrookruimte te creëren. Maar die verplichte afzondering bleef gezelligheidsondermijnend. Ik ben in elk geval blij met de gedoogtoestand die momenteel heerst in kleine horecagelegenheden. Maar een oplossing is het allerminst. Als ik alleen met mijn klandizie ben, mag er thans gerookt worden, maar als ik bij drukte een hulpkracht oproep, is het roken acuut taboe. Hoe verzin je zo iets en hoe valt dat aan de trouwe klanten uit te leggen? Het wordt tijd dat de politiek eens duidelijkheid op dat vlak gaat verschaffen. De horeca schreeuwt daarom”.

De Paardestal dateert van 1920 en is onafgebroken gerund door de familie Meentz, waarbij John voor de derde generatie tekent. “Mijn opa Leonard Meentz is, samen met oma Catharina Haas, op deze plek met café Meentz begonnen en hielden dat 31 jaren vol. Zij kregen drie kinderen, twee dochters en één zoon. Dat was mijn vader Leo. Hij nam in 1951 de zaak over en doopte de kroeg in 1966 om tot”de Paardestal”. Dat had te maken met het feit dat hij de naastgelegen voormalige paardenstal van eigenaar Plum annexeerde, om daar een friturezaak  te gaan exploiteren. Vader wilde zich helemaal op het zakenleven oriënteren, want voorheen trad hij naast caféhouder tevens als buschauffeur op. Nu wilde hij met het café en de frituur de kost verdienen voor zijn gezin van vier kinderen (twee jongens en twee meisjes). Dat was hard pezen voor vader, moeder Hanna en ook de kinderen. Als de eigen voorgebakken frites om elf uur in de avond verorberd waren, werden  mijn broer of ikzelf uit bed getrommeld om de boel aan te vullen. Assistentie in het café was eveneens een must in tijden van grote toeloop. Zo heb ik de stiel geleerd en ben ik aan het horecaleven verknocht geraakt. Als 23 jarige ben ik er in 1984 in gestapt en heb daar geen moment spijt van gehad.”.

Vader Leo, die het na 34 , vaak tropisch aandoende kasteleinsjaren voor gezien hield, heeft de jubilerende kastelein, die thans ook op zijn vrouw Margot, zijn drie zonen Kay, Stan en Devin, andere familieleden, vrienden en bekenden  terug kan vallen als de nood aan de man komt, de kneepjes van het vak meer dan voldoende bijgebracht. In de Paardestal is het meer dan aangenaam toeven, de gezelligheid kent er nauwelijks grenzen, de deuren kennen amper een slot en ieder bezoeker proeft de warme knusheid die er normaliter heerst. “Een stelregel van vaderskant. Hij drukte me bij overname op het hart zo veel mogelijk zelf achter de tap te staan, jong en oud respectvol tegemoet te treden, oor en oog te hebben voor ieders wel en wee en het verenigingsleven te koesteren”, refereert John Meentz aan zijn succesformule. Dat die formule werkt, blijkt uit de overbezette verenigingsagenda die De Paardestal hanteert. Vier kegelclubs, voetbalclub RKMVC, postduivenvereniging Eendracht, fietsclub TWC Mechelen, spaarclub, tafelvoetbalclub TVC Mechelen, KPJ, heemkundevereniging Mechelen en kaartclub “de zes azen” hebben de Paardestal als thuishonk gekozen. Reden te over de kroeg elke dag open te houden, al gebeurt dat, ter wille van de noodzakelijke ontspanningsruimte voor het horeca-echtpaar, op dinsdag pas vanaf 19.00 uur.

John, die over een zevental jaren in zoon Kay een waardig opvolger denkt te vinden, moppert geen moment over de gang van zijn horecazaken en ziet de toekomst met vertrouwen tegemoet. Eigenlijk heeft hij pas één keer van doen gehad met een morele opdoffer. Dat was een week voor kerst 1992 toen zijn pand door een binnenbrand behoorlijke schade opliep. Kasteleinsgezin Meentz ervoer toen aan den lijve hoe velen hen in hun hart hebben gesloten. “Dat was echt ongelooflijk. In no-time waren hier 20 vrijwilligers aan de slag om de troep op te ruimen en het café weer draaiende te krijgen. Na welgeteld 24 uur (!) was de kroeg weer open. Een huzarenstukje dat waarschijnlijk niet meer geëvenaard wordt, al heeft het geen plekje in het Guinness Book of Records verworven. Geweldig wat al die mensen toen voor ons gedaan en betekend hebben”, roept John Meentz nogmaals een tikkeltje bewogen die fatale dag in zijn herinnering op.